اقا جان نمیدانم کجایی حضورت را اطرافم حس نمیکنم با اینکه سه شب فرصت داشتیم دلتو به دست بیاریم ولی.....

حتماً همينکه آمدي از آفتابها
ميکاهي از برودتِ سرماي خوابها

به دنبال تو مي گردم نمي يابم نشانت را
بگو بايد کجا جويم مدار کهکشانت را ؟
تمام جاده را رفتم غباري از سواري نيست
بيابان تا بيابان جسته ام رد نشانت را
نگاهم مثل طفلان ، زير باران خيره شد بر ابر
ببيند تا مگر در آسمان ، رنگين کمانت را
کهن شد انتظار اما به شوقي تازه ، بال افشان
تمام جسم و جان لب شد که بوسد آستانت را
کرامت گر کني اين قطره ناچيز را ، شايد
که چون ابري بگردم کوچه هاي آسمانت را
الا اي آخرين توفان ! بپيچ از شرق آدينه
که دريا بوسه بنشاند لب آتش نشانت را

چند ماهيست،
که هر چند روز يک بار
پرده ها را که باز مي کني،
انگار
نور ديگري به خانه مي تابد.
گاهگاهي در و ديوار
رنگ تازه مي گيرد.
مي روي و کتاب مي خواني،
ولي انگار رفته اي قدم بزني.
بعضي از صفحه ها را که خوب مي خواني
رفتي انگار راهپيمايي!
اين روزها گاهي
جاي باران، شراب مي بارد!
تازگي ها سه چار بار ديدم
پشت آيينه هم هوا دارد.
من خودم آخر شب، گيج،
روي تصوير تخت مي خوابم.
اين روزها ديگر
حرف مازاد بر مصرف،
توي کوچه و خيابان نيست.
در محله ي ما، بقال،
هر چه را که مي خواهي
از نگاهت سريع مي خواند...
دوسه روز پيش بود،آري
من خودم توي کوچه اي ديدم
يک نفر به ديگري مي گفت:
آخرين شنبه، امروز است...
راستي ! لباس نويم کو؟
آخرين عصر جمعه ،
مي
آ
يد.

يد.

کاش بودم شبيه آيينه
ساده و بي ريا و بي کينه

بازدارد، هواي شبگردي
دلم اين خرقه پوش پشمينه

از شراب غمت بنوشانم
جرعه اي اعتقاد ديرينه

آه از آن دم که شعله ور گردد
کوه آتشفشان اين سينه

رفته اي و به شوق آمدنت
مي شمارم هنوز، آدينه

مي شمارم هنوز، آدينه

آدينه موعود

مرا از شرمساري ها رها کن
زدست بي قراري ها رها کن
بيا يک صبح آدينه دلم را
از اين چشم انتظاري ها رها کن.

ز ابر آه من آيينه پر شد
دلم از غربتي ديرينه پر شد
ز بس ماندم در اين چشم انتظاري
تمام عمرم از آدينه پر شد.

جهان در حسرت آيينه مانده ست
گرفتار غمي ديرينه مانده ست
شب سردي ست بي تو بودن ما
بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟

خدايا!، زنده کن شوق دعا را
شبي سرشار کن از خويش ما را
ببين! چشم انتظاران بهاريم
پر از آدينه کن تقويم ها را

روز چون شب تيره
خورشيد از نظرها پنهان
و مردمي دلتنگ
کويي يخ چون سنگ
جهان بکام چاپلوسان شد
صداقت زير مشت خدعه خرد گشت
خوبيها رنگ باختند
ابتذال دست در گردن فقر هجوم آورد
وسعت زمين بر حيات بشر تنگ نمود
برکت از زمين رفت
سياهي بر پهنه آسمان
... چتر خود را تا زمين گسترد
از آن روز تا کنون
ما مانده ايم و دستهايي گره خورده به آسمان
در انتظار روز آشتي زمين با آسمان

آشتي
روز چون شب تيره
خورشيد از نظرها پنهان
و مردمي دلتنگ
کويي يخ چون سنگ
جهان بکام چاپلوسان شد
صداقت زير مشت خدعه خرد گشت
خوبيها رنگ باختند
ابتذال دست در گردن فقر هجوم آورد
وسعت زمين بر حيات بشر تنگ نمود
برکت از زمين رفت
سياهي بر پهنه آسمان
... چتر خود را تا زمين گسترد
از آن روز تا کنون
ما مانده ايم و دستهايي گره خورده به آسمان
در انتظار روز آشتي زمين با آسمان

در انتظار روز آشتي زمين با آسمان

آقا اجازه! منتظرند اينهمه غريب....